بشکفد لاله ي رنگين مراد
غنچه ي سرخ فروبسته ي دل باز شود
من نگويم که بهاري که گذشت آيد باز
روزگاري که به سر آمده آغاز شود
روزگار دگري هست و بهاران دگر
شاد بودن هنر است,شادکردن هنري والاتر
ليک هرگز نپسنديم به خويش
که چويک شکلک بي جان شب وروز
بي خبر از همه , خندان باشيم
بي غمي درد بزرگي ست که دور ازما باد
زندگي صحنه ي يکتاي هنرمندي ماست
هر کسي نغمه ي خود خواند و از صحنه رود
صحنه ديرنده به جاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به ياد