فرهاد رفت و قصه شیرین او بماند
با یاد تیشه ها که دل بیستون شکافت
با یاد تیشه ای که سرکوهکن شکست
با یاد خسروی که به نامردی ربود
 عشق رعیتی ز رعایای خویشتن
 با آن شگفتها که نظامی سروده بود
 کنون منم
پیکر تراش پیکر فرهادهای روز
کنون منم نگارگر تیشه ها و تاج
 دستانسرای شعله براورنگ آبنوس
 از پیش چشم من صف فرهادهای روز
پرچم به کف گرفته سوی راه می روند
 عشاق تلخ کام شهیدان بیستون
 با تیشه ها به بارگه شاه می روند
                                                                    سیاوش کسرایی