بی تو طوفان زده دشت جنونم
       صید افتاده به خونم
       تو چه سان میگذری غافل از اندوه درونم 
      بی من از کوچه گذر کردی و رفتی        
       بی من از شهر سفر کردی و رفتی
      قطرهای اشک درخشید به چشمان سیاهم        
      تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
      تو ندیدی...
      نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی
      چو در خانه ببستم
      دگر از پای نشستم
      گوئیا زلزله امد
      گوئیا خانه فرو ریخت سر من
      بی تو من در همه شهر غریبم
      بی تو کس نشنود از این دل شکسته صدایی
      بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی
      تو همه بود و نبودی
      تو همه شعر و سرودی
      چه گریزی ز در من که ز کویت نگریزم
      گر بمیرم ز غم دل  با تو هرگز نستیزم
      من و یک لحظه جدایی ،نتوانم ،نتوانم...
      بی تو من زنده نمانم...